Çocuğa Sınır Koymak Neden Önemlidir? Sınırlar Çocuğa Güven Verir mi?

“Çocuğuma hayır dersem onu üzer miyim?”

“Çok kural koyarsam özgüveni zarar görür mü?”

“Özgür büyüsün istiyorum.”

Ebeveynlerin sınır koyma konusunda kararsızlık yaşaması oldukça yaygındır.

Bir uçta çok katı ve cezalandırıcı ebeveynlik bulunurken diğer uçta çocuğun neredeyse bütün kararları verdiği sınırsız bir aile yapısı olabilir.

Çocuk Sınırları Neden Test Eder?

Çocuk tekrar tekrar aynı şeyi deneyebilir.

“Bir tane daha çikolata yiyebilir miyim?”

“Biraz daha tablet?”

“Bugün uyumazsam?”

Bazen ebeveyn:

“Bunu bilerek beni sinirlendirmek için yapıyor.” diye düşünebilir.

Oysa çocuk aynı zamanda çevrenin ne kadar sağlam olduğunu da deneyimliyor olabilir.

Sınır bugün var ama yarın yoksa çocuk için dünya daha öngörülemez hale gelir.

Sınır Güven Verir

Çocuğun saldırgan dürtülerini keşfedebilmesinin temelinde çevrenin güvenilirliğini görürüz.

Çocuk öfkelenebilir.

Eşyayı fırlatabilir.

Ebeveynine kızabilir.

Ancak temel ilişki ayakta kalır.

Ev bazı darbeler alabilir ama “bir şekilde bir arada” kalmalıdır.

Bu nedenle sınır:

“Sen kötüsün.” demek değildir.

“Ben buradayım ve bu davranışa izin vermeyeceğim.” demektir.

Tutarlı Olmak Katı Olmak Değildir

Tutarlılık her gün aynı şeyi mekanik biçimde yapmak anlamına gelmez.

Çocuğun yaşı, durumu ve ihtiyacı dikkate alınabilir.

Ancak temel kuralların anlaşılır olması gerekir.

Örneğin:

“Öfkelenebilirsin ama vuramazsın.”

“Tablet süren bitti. Buna kızabilirsin ama süreyi uzatmayacağız.”

Bu tür sınırlar hem duyguyu kabul eder hem davranışı düzenler.

Çocuk Sınır Karşısında Ağlarsa?

Ağlaması sınırın yanlış olduğu anlamına gelmez.

Çocuk hayal kırıklığı yaşayabilir.

Ebeveynin görevi her hayal kırıklığını ortadan kaldırmak değildir.

Bazen çocuğun ağlamasına eşlik etmek gerekir.

“İstediğini biliyorum ve alamadığımız için üzgünsün.” denilebilir.

Ama sınır yine de kalabilir.

Çocuğa sınır koymak sevgiyi azaltmaz.

Aksine doğru sınırlar çocuğa çevresinin dağılmayacağını, yetişkinlerin kontrolü taşıyabildiğini ve yoğun duyguların ilişkiyi yok etmeyeceğini gösterir.

Çocuğun ihtiyacı her istediğini yapan ebeveyn değil; duygularına dayanabilen ve gerektiğinde güvenilir biçimde hayır diyebilen bir ebeveyndir.