Aşırı Koruyucu Anne ile Sağlıklı Koruyuculuk Arasındaki Fark

Her ebeveyn çocuğunu korumak ister.

Düşmesini istemez.

Üzülmesini istemez.

Hayal kırıklığı yaşamasını istemez.

Bu istek, ebeveyn olmanın doğal bir parçasıdır. Ancak bazen koruma isteği, çocuğun gelişimini desteklemek yerine onu sınırlayan bir ilişki biçimine dönüşebilir.

Çocuğu koruyor muyuz, yoksa kendi kaygılarımızdan mı korumaya çalışıyoruz?

Korumak ile Kontrol Etmek Aynı Şey Değildir

Sağlıklı bir ebeveynlikte çocuk zamanla kendi kararlarını vermeyi, hata yapmayı ve bu hatalardan öğrenmeyi deneyimler.

Aşırı koruyucu ilişkilerde ise çocuk, sürekli gözetim altında tutulabilir.

Nereye gideceğine...

Kimlerle arkadaş olacağına...

Ne hissedeceğine...

Hatta bazen ne düşüneceğine bile ebeveyn karar vermeye başlayabilir.

Bu durum çoğu zaman sevgiyle başlar. Ancak zaman içinde çocuğun bireyselleşmesini zorlaştırabilir.

Aşırı Koruyucu Davranışların Altında Ne Olabilir?

Her davranışın görünen yüzünün altında farklı duygular bulunabilir.

Bazı ebeveynler için çocuğu sürekli kontrol etmek, yoğun kaygıyla baş etmenin bir yolu olabilir.

Bazıları ise çocuğunun hata yapmasını kendi başarısızlığı gibi yaşayabilir.

Bazen de çocuk, farkında olmadan ebeveynin yalnızlığını, boşluk hissini ya da güvende olma ihtiyacını azaltan en önemli ilişki hâline gelebilir.

Bu durumda ebeveyn, çocuğun bağımsızlaşmasını desteklemek yerine onu yanında tutmaya çalışabilir.

Elbette bu durum her aile için geçerli değildir. Her ebeveynin yaşam öyküsü ve çocuğuyla kurduğu ilişki kendine özgüdür.

Çocuk Sürekli Korunduğunda Ne Olabilir?

Çocuk hiçbir zaman hayal kırıklığı yaşamazsa, hayal kırıklığıyla baş etmeyi de öğrenemez.

Her sorunu ebeveyni çözdüğünde, kendi çözüm yollarını geliştirmesi zorlaşabilir.

Her karar onun yerine verildiğinde ise zamanla kendi kararlarına güvenmekte güçlük yaşayabilir.

Bu nedenle psikolojik gelişim açısından önemli olan, çocuğun hiç zorlanmaması değil; zorlandığında yanında güven veren bir yetişkinin bulunmasıdır.

Sevgi Bazen Kontrole Dönüşebilir

Aşırı koruyucu ebeveynler çoğu zaman çocuklarını çok sevdikleri için böyle davranırlar.

Ancak sevgi ile kontrol aynı şey değildir.

Sevgi, çocuğun büyümesine alan tanıyabilir.

Kontrol ise çoğu zaman bu alanı daraltabilir.

Çocuk büyüdükçe yalnızca korunmaya değil; keşfetmeye, denemeye ve kendi kimliğini oluşturmaya da ihtiyaç duyar.

Bu Sürece Nasıl Bakmalıyız?

Ebeveyni suçlamak yerine ilişkinin dinamiğini anlamaya çalışır.

Bazı ebeveynler farkında olmadan kendi çocukluk deneyimlerini, korkularını ya da eksik kalan ihtiyaçlarını çocuklarıyla kurdukları ilişkiye taşıyabilir.

Bu durum bilinçli olarak yapılan bir tercih değildir. Ancak ilişki örüntüleri fark edildiğinde hem ebeveyn hem de çocuk için daha sağlıklı bir alan oluşabilir.

Çocuğu korumak, ebeveynliğin en doğal parçalarından biridir.

Ancak koruma, çocuğun büyümesine ve bireyselleşmesine engel olmaya başladığında ilişki hem ebeveyn hem de çocuk için zorlayıcı hâle gelebilir.

Çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey, onları her zorluktan uzak tutan bir ebeveyn değil; zorlandıklarında yanında güvenle durabilen, zamanla ise kendi ayakları üzerinde durmalarına alan açabilen bir ebeveyndir.